Ne umitlerle baslandi antremanlar...Ne umitlerle devam etti tum hersey...Ama artik hersey umitlerden bile silindi...Belki kendimizi ruya denizinde kaybettik...Belki umutlarin en atze aninda basladi tum hersey... Belki de sanssizligin hepimizin ayaklarina yansigisiydi bu mac...Ama yasandi ve bitti...Verilen sozler unutulmadi,hala yureklerde...Ama bu sozlerin yurekte olmasi yetmemekle birlikte,yerine gelmemesi buyuk huzun veriyor insana... Kader daha once yazdigi bir sayfayi tekrar hayatimiza verdi... Ve bir yenilgi daha buldu bizi hayatin bir kosesinden gelelerek... Ben, takim kaptani Muhammed... sterse kimse okumasin bu yaziyi...Ama gonul ne diyorsa o caliniyor bu sarkida.. Artik yenilgiyle tanismis omrumun kaderdeki yazilanlarini yaziyorum...Bu kelimeler kaderde aynnen yazili...Degistirmiyorum....
Iki sene once Yahya Kaptan A.L. formasini ilk giydigimde 9. siniftaydim... Bir heyecan ki hala yuregimde duruyor..Bir heyecan ki ilk gunku gibi... Ama kader su yaziliydi::: Yahya Kaptan A.L. ile A.Parmaksizoglu T.M.L. sahaya cikacak ve sonuc 2-2 beraber bitecek... Uzatmalarda gol olmayacak... Penaltilarda ise Yahya Kaptan A.L. "yenilecek".(Bu kelimeyi daha cok kullanacagim) Ve olan oldu... Kader bilinmez kiyagini omrumuze verdi ve ilk yenilgiyle tanistim okulun formasinda giydigim bir numara ile..(1)
Gecen sene ayri bir istek,ayri bir umut vardi yureklerimizde... Kaptan olmak onemli birsey ama ben arkadaslarimda once arkadas oldum...Kaptan diger plandaydi benim icin....
